Warsaw Summer Jazz Days 2016
Steve-Coleman-Five-Elements

Steve Coleman Five Elements

8 LIPCA

Steve Coleman – alto saxophone, Jonathan Finlayson – trumpet, Miles Okazaki – guitar, Anthony Tidd – bass, Sean Rickman – drums

Steve Coleman

Saksofonista altowy / Kompozytor / Lider zespołu / Nauczyciel / Komputerowe aplikacje muzyczne

Określenie Steve’a Colemana mianem „wpływowy” to zdecydowanie za mało.

Coleman urodził się w Chicago, w 1978 roku przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie mieszka do tej pory. Chociaż przez lata prowadził wiele zespołów, główna działalność koncentrowała się wokół założonego w 1981 r. zespołu „Steve Coleman and Five Elements”, który do dziś aktywnie koncertuje.

Był jednym z założycieli ruchu M-Base, prowadził kilka zespołów i intensywnie nagrywał. Coleman, początkowo mocno zauroczony grą saksofonistów — Charliego Parkera, Sonny’ego Rollinsa, Johna Coltrane’a, Von Freemana i Bunky’ego Greena — występował i nagrywał z Thadem Jonesem, Samem Riversem, perkusistą Dougiem Hammondem, Cecilem Taylorem, Abbey Lincoln i Davem Hollandem. W jego muzyce można odnaleźć wiele elementów folkloru Afrykańskiej Diaspory, w które wtapiał muzyczne koncepcje starożytnej metafizyki. Przyznał, że najbardziej zależy mu na wykorzystaniu muzyki jako dźwiękowego języka symboli, który wyrażałby naturę ludzkiej egzystencji.

Wpływ działalności Colemana nie ogranicza się wyłącznie do jego współpracowników. W latach 2004–2013 prawie co roku prowadził cieszące się uznaniem tygodniowe warsztaty podczas Jazz Gallery w Nowym Jorku, w których mogła uczestniczyć każda spragniona wiedzy osoba. Steve Coleman lubi mówić o sobie jako o griocie z Afryki Zachodniej, który pragnie dokumentować rzeczywistość za pomocą muzyki używanej jako język, aby opowiadać historie i przekazywać informacje. Jego kariera muzyczna obfituje w wiele nagród i wyróżnień, między innymi Herb Alpert Award (2000), Doris Duke Impact and Artist Awards (2014 i 2015), stypendium MacArthura (2014), stypendium Guggenheima (2014) oraz New Music USA Award (2015).

Sean Rickman

Sean Rickman (ur. 16 października 1970 r.) jest amerykańskim perkusistą, wokalistą, gitarzystą i basistą mieszkającym w Waszyngtonie, DC. Pisze również piosenki, produkuje i nagrywa. Największą sławę i uznanie przyniosła mu współpraca z wieloma wielkimi artystami, wśród których znajdują się: Shawn Lane, Garaj Mahal, Dapp Theory, Steve Coleman, Maxwell, Meshell Ndegeocello, Blacksheep, Phil Upchurch, David Fiucynski & Screaming Headless Torsos, Kai Eckhardt, Anthony Tidd’s Quite Sane, K’Alyn, Angela Bofill i George Duke.
W LATACH 2007–2011 RICKMAN BYŁ GŁÓWNYM WOKALISTĄ I PERKUSISTĄ W ZESPOLE GARAJ MAHAL, A OBECNIE WE WŁASNYM ZESPOLE BIG MOUTH U BOKU GITARZYSTY LEONARDA STEVENSA. WYSTĘPOWAŁ RÓWNIEŻ Z HERBIEM HANCOCKIEM, WAYNEM SHORTEREM ORAZ MARCUSEM MILLEREM PODCZAS TRASY „TRIBUTE TO MILES” W 2011 R.

Sean Rickman urodził się w Georgetown w Washingtonie, D.C., w rodzinie muzyków. Jego ojciec Phil Upchurch, występował jako gitarzysta i basista z największymi legendami muzyki, między innymi z Michaelem Jacksonem, Quincy Jonesem, B.B. Kingiem czy Johnem Lee Hookerem.
MATKA RICKMANA, RENEE MORRIS JEST PIOSENKARKĄ ZNANĄ MIĘDZY INNYMI Z ROLI MARII MAGDALENY W MUSICALU ANDREW LLOYD WEBBERA JESUS CHRIST SUPERSTAR.

Rickman od małego wykazywał się wrodzonymi zdolnościami muzycznymi, nazywano go muzycznym cudownym dzieckiem z niezwykłym poczuciem rytmu. Wychowany w muzycznej atmosferze Rickman podobno już wieku jednego roku, jak tylko postawił pierwsze kroki, zaczął również grać na perkusji. W szkole podstawowej i średniej Sean dał się poznać jako doskonały muzyk.

W 2011 R. RICKMAN ZOSTAŁ ZAPROSZONY PRZEZ MARCUSA MILLERA DO UDZIAŁU W ROLI PERKUSISTY W TRASIE „TRIBUTE TO MILES” U BOKU HERBIE HANCOCKA I WAYNE’A SHORTERA.
W 2012 ROKU RICKMAN WYDAŁ SWÓJ PIERWSZY SOLOWY ALBUM ONE, PRZYBIERAJĄC PSEUDONIM ARTYSTYCZNY „THE RICK”. NA SAMODZIELNIE WYPRODUKOWANYM ALBUMIE ONE ZNAJDUJE SIĘ PREMIEROWY MATERIAŁ Z RICKMANEM WYSTĘPUJĄCYM W ROLI GITARZYSTY — GITARA PROWADZĄCA I RYTMICZNA — ORAZ PERKUSISTY, A TAKŻE WOKALISTY, KTÓREGO GŁOS SŁYCHAĆ TAKŻE W CHÓRKACH. RICKMAN PLANUJE WYDANIE KOLEJNYCH ALBUMÓW POD PSEUDONIMEM „THE RICK”, KTÓRYCH SPRZEDAŻ BĘDZIE PROWADZIŁ ZA POŚREDNICTWEM DOSTAWCÓW INTERNETOWYCH.

Miles Okazaki

Miles Okazaki to amerykański muzyk z Port Townsend, niewielkiego miasteczka w stanie Washington, obecnie mieszkający w Nowy Jorku. Jako syn artystów sztuk plastycznych na początku interesował się głównie rysowaniem, malowaniem i architekturą. Następnie przyszła kolej na muzykę. Mając 6 lat, zaczął uczyć się gry na gitarze, a już w wieku 14 lat regularnie występował. Bardzo wcześnie miał na swoim koncie wiele nagród, czego ukoronowaniem było drugie miejsce w Międzynarodowym Konkursie Gitarowym im. Theloniousa Monka.

Okazaki wydał trzy albumy jako kompozytor, które cieszyły się uznaniem krytyków — „Mirror”, „Generations” oraz „Figurations”. Ostatni z nich znalazł się w pierwszej 10 najlepszych albumów roku New York Timesa.

Okazaki jako muzyk towarzyszący występuje w szerokim repertuarze, od standardów po muzykę eksperymentalną. Występował z Stanley’em Turrentinem, Jane Monheit, Lennym Pickettem i wieloma innymi. Wśród artystów, z którymi ostatnio nagrywa i odbywa tournée, są Five Elements, Kenny Barron, Jonathan Finlayson i Dan Weiss. Od 15 lat Okazaki występuje na całym świecie z różnymi zespołami. Jest również zaangażowanym belfrem, wykładającym w Banff Institute, The New School, Queens College, The Juilliard School, Konserwatorium Amsterdamskim, a obecnie na Uniwersytecie w Michigan. W 2015 roku opublikowana została książka jego autorstwa pod tytułem „Fundamentals of Guitar”. Wśród wielu zdobytych przez Okazakiego nagród i grantów należy wymienić: Chamber Music America’s „New Works” (2007), CMA’s „French-American Jazz Exchange” (2009), the Jazz Gallery Residency Commission (2010), the American Music Center’s Composer Assistance Program (2011), grant US Artists International fundacji Mid-Atlantic Arts Foundation (2012) oraz Rockefeller Brother’s Fund Artist Residency (2012). Obecnie mieszka w Brooklynie w Nowym Jorku.

Jonathan Finlayson

Jonathan Finlayson został uznany przez „The New York Times” za „…wyrazistego i często zadziwiającego trębacza”, którego „…fascynuje kompozycja”. Urodzony w 1982 r. w Berkeley w Kalifornii Finlayson rozpoczął grę na trąbce w wielu dziesięciu lat w publicznej szkole w Oakland. Pod egidą Roberta Portera, legendarnego trębacza epoki be-bobu, który wziął go pod swoje skrzydła, Finlayson często występował u boku Portera i wsłuchiwał się w popularne niedzielne jam sessions w Bird Cage. Następnie w New School for Jazz and Contemporary Music studiował razem z Eddiem Hendersonem, Jimmym Owensem i Cecilem Bridgewaterem.

Jest uczniem saksofonisty, kompozytora i konceptualisty Steve’a Colemana; do jego zespołu Five Elements dołączył w wieku 18 lat w 2000 r. Jest podziwiany za umiejętność podchodzenia do najnowszych muzycznych koncepcji z niezwykłą pewnością siebie. Finlayson występował i nagrywał z zespołami Steve’a Lehmana, Mary Halvorson, Craiga Taborna czy Henry’ego Threadgilla. Na scenie pojawiał się obok takich legend jak Von Freeman, Jason Moran, Dafnis Prieto i Vijay Iyer.

Anthony Tidd

Anthony Tidd — londyńczyk z urodzenia, filadelfijczyk z wyboru. Dobrze znana postać na międzynarodowej scenie jazzowej, weteran tras koncertowych, na których ze swoją gitarą basową pojawiał się obok takich sław, jak Steve Coleman, The Roots, Rudresh Mahanthappa, Wayne Krantz, Meshell Ndegeocello, Common czy Jill Scott.

Renomę zyskał także w świecie producentów muzyki, odpowiadając za produkcję albumów takich artystów, jak The Roots, Macy Grey, Zap Mama, The Black Eyed Peas, Jill Scott czy Ursula Rucker. Od lat komponuje również muzykę do filmów i projektów telewizyjnych. Jest też właścicielem TidbiT SonoS — studia nagrań i produkcji muzycznej otwartego niedawno w Brewerytown w Filadelfii.

Jest pomysłodawcą i dyrektorem Creative Music Program, Jazz Camp of Philadelphia oraz pomysłodawcą/organizatorem popularnej serii koncertów Sittin’ In w prestiżowym Kimmel Center, ale Anthony Tidd znajduje również czas na przekazywanie swojej wiedzy i bogatego doświadczenia następnemu pokoleniu muzycznych talentów.