Warsaw Summer Jazz Days 2016
Mutshspiell-Grigorian-Towner

Mutshspiell/Grigorian/Towner

10 LIPCA

Ralph Towner – guitar, Wolfgang Muthspiel – guitar, Slava Grigoryan – guitar

Wolfgang Muthspiel

Wolfgang Muthspiel — uznany gitarzysta i kompozytor — wzbudza zainteresowanie na całym świecie swoją szczerością, inteligencją i brawurową muzykalnością. Występy Muthspiela wyróżnia kontrast między wyciszoną charyzmą i elegancją a olśniewającą techniką i skłonnością do podejmowania muzycznego ryzyka. Bardzo osobisty język muzyczny tego artysty charakteryzuje otwartość w zakresie struktury kompozycji. Poza projektami jazzowymi Muthspiel nieustannie komponuje dla zespołów grających współczesną muzykę klasyczną. Dzięki szerokiemu wachlarzowi swoich zainteresowań muzycznych Wolfgang Muthspiel został wyróżniony w Austrii tytułem Muzyka Jazzowego Roku w 1997 r. oraz otrzymał nagrodę „European Jazzprize” w 2003 r.
Wolfgang Muthspiel, syn chórmistrza–amatora, urodził się w niewielkim miasteczku Judenburg w Austrii w 1965 r. W wieku sześciu lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach, ale gdy miał 15 lat zamienił je na gitarę. Studiował w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst w Graz w klasie zarówno gitary klasycznej, jak i jazzowej. Jest laureatem wielu krajowych konkursów muzyki klasycznej oraz Międzynarodowego Konkursu Gitarowego w Mettmann w Niemczech. Muthspiel wcześnie zainteresował się improwizacją.
W 1986 r. wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, najpierw zatrzymując się w Bostonie na studia w New England Conservatory u Micka Goodricka i Davida Leisnera. Później otrzymał pełne stypendium w Berklee College of Music. W Berklee poznał Gary’ego Burtona, który zaprosił go do współpracy w Gary Burton Quintet w roli gitarzysty, którego brakowało od odejścia z zespołu Pata Metheny’ego 12 lat wcześniej. W latach 1995–2002 Muthspiel mieszkał w Nowym Jorku, biorąc udział w wielu zróżnicowanych projektach muzycznych z artystami takimi jak Rebekka Bakken, Trilok Gurtu, Brian Blade, Dhafer Youssef, Youssou NʼDour, Maria Joao, Dave Liebman, Peter Erskine, Paul Motian, Marc Johnson, Bob Berg, Gary Peacock, Don Alias, Larry Grenadier, John Patitucci, Dieter Ilg. Albumy nagrane z Rebekką Bakken i bratem artysty, Christianem Muthspielem, były pierwszymi wydanymi pod flagą własnej wytwórni Muthspiela założonej w 2000 roku. Od 2005 roku Wolfgang Muthspiel gościnnie wykłada na Uniwersytecie Bazylejskim w Szwajcarii.
„Muthspiel łączny doskonałą technikę popartą klasycznym wykształceniem z rozbieganą muzyczną wyobraźnią, czerpiąc inspiracje z całego bogactwa historii muzyki, od Bacha przez blues po Beatlesów”.
London Times
„Wolfgang Muthspiel jest olśniewającym talentem współczesnego pokolenia jazzu gitarowego”.
The New Yorker
„Naturalny talent wirtuozerski. Z gitary elektrycznej wydobywa dźwięki tak lekkie jak trącenia strun harfy, natomiast jego grę na skrzypcach charakteryzuje czujność i żelazna konsekwencja. Częściowo komponowana, częściowo improwizowana muzyka obejmują utwory będące hołdem na cześć Strawińskiego, Paula Motiana — kolegi po fachu — oraz Beatlesów”.
The New York Times

SLAVA GRIGORYAN

Slava Grigoryan urodził się w 1976 r. w Kazachstanie, razem z rodziną wyemigrował do Australii w 1981 r. Jako laureat Międzynarodowego Konkursu Gitary Klasycznej w Tokio Slava podpisał w 1995 r. kontrakt z wytwórnią Sony Classical Label działającej pod egidą Sony Music Entertainment Australia i od tej pory wydał już cztery solowe albumy.

Slava Grigoryan występował na wielu krajowych i międzynarodowych festiwalach, takich jak Brighton International Festival, Harrogate International Arts Festival, Dresden Misikfestpiel, Newbury Festival w Wielkiej Brytanii, Guitar Festival of Great Britain, Darwin International Guitar Festival, GFA Festival w La Jolla w Kalifornii, Wirral International Guitar Festival, AL Bustan Festival w Bejrucie, New Zealand Arts Festival oraz Sydney Festival.

Grał z wieloma światowej klasy orkiestrami z całego świata, włączając Londyńską Orkiestrę Filharmoniczną, BBC Concert Orchestra, Orkiestrę Symfoniczną z Melbourne, Orkiestrę Symfoniczną z Sydney, Northern Sinfonia, Izraelską Orkiestrę Symfoniczną, Dresden Radio Orchestra, a ostatnio Orkiestrę Symfoniczną Klagenfurt w Austrii oraz Halle Orchestra z Manchesteru. W 1998 r. Slava zdobył wyróżnienie „Young Australian of the Year” (Młody Australijczyk Roku) w kategorii sztuka, a we wrześniu 2000 r. wystąpił jako solista z Australian Chamber Orchestra w ramach festiwalu 2000 Sydney Olympic Arts Festival.

Jego debiutancki album z muzyką klasyczną Sonatas and Fantasies został wydany przez ABC Classics w marcu 2002 r. i otrzymał nagrodę dla najlepszego albumu z muzyką klasyczną podczas gali wręczenia nagród ARIA 2002. W 2003 r. wytwórnia wydała dwa kolejne albumy Slavy Grigoryana — Play (z Leonardem Grigoryanem) oraz Saffire (Australian Guitar Quartet), który zdobył nagrodę ARIA 2003 za najlepszy album z muzyką klasyczną.

„Slava Grigoryan — czarodziej gitary, który całkowicie urzekł i uwiódł publiczność… Grigoryan mistrzowsko panuje nad każdym elementem gry na gitarze…”
(Adelaide Advertiser, maj 2005 r.)

„Grigoryan to świetny i intrygujący artysta, którego charakteryzuje żelazna koncentracja, pozwalająca jednak na eksplozje, gdy muzyka tego wymaga…”
(The Age)

„…olśniewające i genialne wykonanie — jeśli macie okazję posłuchać go na żywo, wykorzystajcie ją, to jeden z największych talentów, jakie pojawiły się w ostatnich latach”.
(Classical Guitar Magazine)

RALPH TOWNER

Innowacyjność w muzyce to niełatwe zadanie. Wymaga nie tylko wrodzonego talentu, ale również całkowitego oddania sztuce bez zaślepienia komercyjnym blichtrem popkultury. W królestwie współczesnej muzyki Ralph Towner jest takim właśnie innowatorem z nieustannie świeżymi pomysłami mimo kariery trwającej już ponad 30 lat.

Towner urodził się 1 marca 1940 r. w Chehalis w stanie Washington w muzycznej rodzinie — jego matka była nauczycielką gry na fortepianie, a ojciec trębaczem. W 1958 r. Towner rozpoczął studia na University of Oregon na kierunku sztuki, który później zmienił na kompozycję. Niedługo potem poznał kontrabasistę Glena Moore’a, który zostanie jego „życiowym” partnerem muzycznym w zespole Oregon. W tym czasie Towner odkrył wczesne nagrania Billa Evansa, którego wpływy słychać w stylu gry i kompozycji Townera. Wkrótce Towner kupił dla żartu gitarę klasyczną, która na tyle go urzekła, że w latach 60. XX wieku wyjechał do Wiednia, by uczyć się gry na gitarze u Karla Scheita. W 1968 r. Towner przeniósł się do Nowego Jorku, by dać się uwieść słynnej nowojorskiej scenie jazzowej, lądując w końcu w zespole Paul Winter Consort, gdzie scementowała się jego przyjaźń i muzyczna współpraca z Glenem Moorem, Paulem McCandlessem i Collinem Walcottem. Chemia, którą łączyła ich na scenie, urzeczywistniła się w pełni w zespole Oregon. Paul Winter podarował Townerowi pierwszą 12-strunową gitarę. Od tej pory Towner nasycał swoją muzykę niepowtarzalnym brzmieniem 12 strun, czego efektem jest powszechne wśród miłośników jazzu natychmiastowe skojarzenie dwóch słów-kluczy: „12-strunowa” i „jazz” z nazwiskiem Ralpha Townera. Współpraca Townera z producentem Manfredem Eicherem z ECM Records rozpoczęła się w 1972 r., zapewniając przestrzeń niezbędną do rozwoju Townera jako lidera i współpracownika innych gigantów jazzu. W ciągu następnych lat Towner z zespołem Oregon przełamywał kolejne muzyczne granice. W okresie współpracy z ECM Towner ukazał swoje najbardziej minimalistyczne, a jednocześnie najodważniejsze oblicze. Wydany w 1980 r. w ECM album Solo Concert były konceptualnie żywiołowy — recital solowej muzyki gitarowej. Solowa forma artystycznego wyrazu stała się później znakiem rozpoznawczym Townera, czego dowodem są albumy Ana i Anthem. W okresie, kiedy solowa kariera Townera ewoluowała, jego współpraca z Oregon również przechodziła transformacje, jak wszystkie długotrwałe związki. Niestety w 1984 r. perkusista Collin Walcott i manager Jo Härting zginęli w wypadku samochodowym busa zespołu Oregon. Siedzący z tyłu pojazdu Towner i McCandless nie odnieśli żadnych poważnych obrażeń. Jednak rany emocjonalne były bardzo głębokie. Na początku wydawało się wątpliwym, by kiedykolwiek można było zastąpić nieoceniony talent Walcotta. Z czasem na szczęście okazało się, że muzyczny przekaz zespołu Oregon był na tyle żywiołowy, że po okresie żałoby przyszła również pora na spontaniczną ekspresję. W kolejnych latach dwóch światowej klasy perkusistów, charakteryzujących się podobną wirtuozerią rytmiczną — Trilok Gurtu w 1992 r. i Mark Walker w 1997 r. dołączyło do zespołu, by dzielić i rozwijać wizję Oregon. W 2000 r. nastąpiła niesamowita eksplozja tej wizji wraz z wydaniem Oregon in Moscow — podwójnego albumu nagranego z Wielką Orkiestrą Symfoniczną im. P. Czajkowskiego, za który zespół zdobył cztery nominacje do Grammy.