Warsaw Summer Jazz Days 2016
John-McLaughlin-&-the-4th-Dimension

John McLaughlin & the 4th Dimension

10 LIPCA

John McLAUGHLIN – guitar, Gary Husband – keyboards, Etienne Mbappe – bass, Ranjit Barot – drums

John McLaughlin, jeden z największych wirtuozów gitary w muzyce jazz-rockowej poświęcił się poszukiwaniom duchowej pasji, dzięki której jego muzyka nieustannie ewoluuje i pozostaje otwarta na nowe wpływy. Niezależnie, czy jest to shredding na gitarze elektrycznej, czy ciche „gotowanie” na akustycznej — intensywność gry i niedoceniana wirtuozeria McLaughlina od zawsze nadawały dźwiękom wychodzącym spod jego palców witalności, a jego największe dokonania, czy to jako solisty, czy członka zespołu są jednymi z najlepszych nagrań w historii muzyki jazz fusion.
McLaughlin urodził się 4 stycznia 1942 r. w Yorkshire w Anglii. Na gitarze zaczął grać w wieku 11 lat. Początkowo ciągnęło go w stronę bluesa i swingu. Współpracował w tym czasie z brytyjskimi artystami, takimi jak Georgie Fame, Graham Bond, Brian Auger, i Ginger Baker. Własny zespół założył w 1968 r., a na początku 1969 r. zadebiutował doskonałym albumem Extrapolation. W tym samym roku przeniósł się do Nowego Jorku, aby dołączyć do rewelacyjnego jazz-rockowego zespołu Tony’ego Williamsa Lifetime, pojawił się również na klasycznym już albumie Emergency! Za pośrednictwem Williamsa, McLaughlin został zaproszony do zespołu Milesa Davisa i stał się ważnym elementem kamieni milowych muzyki jazz-rockowej, takich jak In a Silent Way, Bitches Brew i A Tribute to Jack Johnson. Chcąc zagłębić się w muzykę akustyczną i dźwięki Wschodu, w 1970 r. McLaughlin nagrał klasyczną My Goal’s Beyond; niedługo później odszedł z zespołu Davisa, a po nagraniu kolejnego solowego albumu, Devotion, zaszył się w leśnych drewutniach.

Na scenie pojawił się znowu w 1971 r. jako lider Mahavishnu Orchestra, nowatorskiego zespołu, który odegrał ważną rolę w definiowaniu i popularyzacji nurtu wczesnej muzyki jazzowo-rockowej. W latach 80. McLaughlin komponował, eksperymentując z muzyką klasyczną i jazzową. W latach 90. regularnie nagrywał z zespołami, grając na gitarze elektrycznej i akustycznej. Do ważniejszych albumów z tego okresu należy zaliczyć akustyczny Time Remembered: John McLaughlin Plays Bill Evans z 1993 r.; After the Rain z Elvinem Jonesem i Joey’em DeFrancesco z 1995 oraz The Promise z 1996 r., na której gitarzysta pojawiał się razem z partnerami ze swojego trio akustycznego: di Meolą i de Lucią, a także razem w trio z DeFrancesco i perkusistą Dennisem Chambersem. Między innymi z tym samym perkusistą nagrał także ostatnim album w dekadzie Heart of Things — agresywną odsłonę elektrycznego jazzu.
Wiek XXI zastał McLaughlina w nostalgicznym nastroju, czego dowodem jest album Remember Shakti: The Believer, będący zapisem występu na żywo. U boku McLaughlina grającego na gitarze elektrycznej wystąpił U. Shrinivas na mandolinie elektrycznej, V. Selvaganesh na kanjirze i ghatam oraz legendarny Zakir Hussain grający na tabla. Zespół odbył tournée i rok później wydał Saturday Night in Bombay. W 2004 r. wytwórnia WEA w Niemczech wydała pokaźny 17-płytowy box set McLaughlina Montreux Concerts, na które składały się występy z lat 1974–1996. Wydany w 2006 r. album Industrial Zen jest odzwierciedleniem rozbisurmanienia ambicji gitarzysty.

W 2008 r. McLaughlin wydał album Floating Point będący kontynuacją wielu pomysłów przedstawionych na Industrial Zen. Ostatni utwór na płycie zatytułowany „Five Peace Band” służył również jako nazwa supergrupy składającej się z McLaughlina i Chicka Corei z okazji jednorazowego światowego tournée. Pozostali członkowie tworzący zespół to saksofonista Kenny Garrett, perkusista Vinnie Colaiuta i basista Christian McBride. Album pod tym samym tytułem wydano w 2009 r. To the One, album studyjny nagrany z zespołem 4th Dimension został wydany przez Abstract Logix wiosną 2010 r. Dwa lata później McLaughlin pojawił się z Now Here This, nagranym z perkusistą 4th Dimension, Ranjitem Barotem.